ពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់! ការស្រាវជ្រាវបានបង្ហាញថា អារម្មណ៍នឹកនរណាម្នាក់ពេលមេឃភ្លៀង មិនមែនជារឿងចៃដន្យ ឬគ្រាន់តែជារឿងមនោសញ្ចេតនាពេកនោះទេ ប៉ុន្តែវាមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងវិទ្យាសាស្ត្រ និងចិត្តវិទ្យា។
នេះគឺជាចំណុចសំខាន់ៗ បែបអប់រំ និងស៊ីជម្រៅ៖
១. ក្លិនភ្លៀង និងការចងចាំ (Petrichor)
នៅពេលតំណក់ភ្លៀងធ្លាក់មកលើដីស្ងួត វានឹងបញ្ចេញក្លិនម្យ៉ាងដែលគេហៅថា Petrichor។
- តាមបែបវិទ្យាសាស្ត្រ៖ ប្រព័ន្ធប្រសាទដែលទទួលដឹងក្លិន (Olfactory system) របស់យើង មានទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ជាមួយផ្នែកនៃខួរក្បាលដែលគ្រប់គ្រង អារម្មណ៍ (Amygdala) និង ការចងចាំ (Hippocampus)។
- ឥទ្ធិពល៖ ក្លិនដីសើមពេលភ្លៀងអាច "ដាស់" ការចងចាំចាស់ៗឱ្យរស់ឡើងវិញភ្លាមៗ។ ប្រសិនបើអ្នកធ្លាប់មានអនុស្សាវរីយ៍ជាមួយនរណាម្នាក់ក្នុងអំឡុងពេលស្រដៀងគ្នា ខួរក្បាលនឹងទាញយកអារម្មណ៍នោះមកបង្ហាញសារជាថ្មី។
២. ការប្រែប្រួលនៃសារធាតុគីមីក្នុងខួរក្បាល
មេឃស្រទុំ និងខ្វះពន្លឺថ្ងៃប៉ះពាល់ដល់អរម៉ូនរបស់យើង៖
- ការធ្លាក់ចុះសារធាតុ Serotonin: កង្វះពន្លឺព្រះអាទិត្យធ្វើឱ្យសារធាតុដែលធ្វើឱ្យយើង "សប្បាយចិត្ត" ថយចុះ ដែលនាំឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ស្រងើបស្រងោច ឬស្រពិចស្រពិល។
- ការកើនឡើងសារធាតុ Melatonin: វាធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ងងុយ និងចង់សម្រាក។ ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ ចិត្តរបស់យើងងាយនឹង "បែរទៅរកអតីតកាល" ជាជាងគិតពីបច្ចុប្បន្នភាព។
៣. សំឡេងភ្លៀង និងភាពឯកា (Pink Noise)
សំឡេងភ្លៀងត្រូវបានគេចាត់ទុកជា Pink Noise ដែលមានចង្វាក់ថេរ និងធ្វើឱ្យខួរក្បាលស្ងប់។
- ឥទ្ធិពល៖ នៅពេលសំឡេងភ្លៀងបំបាត់សំឡេងរំខានជុំវិញខ្លួន វានឹងបង្កើតឱ្យមាន "ភាពស្ងប់ស្ងាត់បែបឯកោ"។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់នេះហើយដែលធ្វើឱ្យ "សំឡេងនៃភាពនឹក" កាន់តែឮច្បាស់ជាងមុន។ បរិយាកាសត្រជាក់ និងស្ងាត់ ធ្វើឱ្យយើងចង់បានភាពកក់ក្តៅពីការក្បែរគ្នានឹងនរណាម្នាក់។
៤. សភាវគតិនៃការការពារ (Evolutionary Biology)
តាំងពីសម័យបុរាណ មនុស្សតែងតែស្វែងរកជម្រក និងប្រមូលផ្តុំគ្នាជាក្រុមនៅពេលមានព្យុះភ្លៀង ដើម្បីសុវត្ថិភាព និងភាពកក់ក្តៅ។
- ការវិវត្តន៍៖ ទោះបីជាបច្ចុប្បន្នយើងមានផ្ទះកក់ក្តៅក៏ដោយ ប៉ុន្តែសភាវគតិដែលចង់នៅក្បែរ "មនុស្សដែលយើងមានអារម្មណ៍ថាសុវត្ថិភាពបំផុត" នៅតែមានក្នុងចិត្ត។ បើគេមិននៅក្បែរយើងទេ យើងនឹងមានអារម្មណ៍ថាដូចជាខ្វះអ្វីម្យ៉ាងយ៉ាងខ្លាំង។
