ផែនដីវិល ពេលវេលានៅតែដើរ ប្រតិទិនផ្លាស់ប្តូរពីចាស់ទៅថ្មី តែការចងចាំរបស់មនុស្សទៅលើនណារម្នាក់ដែលជិតដិតនៅតែដដែល។
ខ្ញុំមិនដែលយល់ពីរឿងនេះទេនៅពេលខ្ញុំនៅក្មេងនោះទេ។ នៅពេលនោះ ផ្ទះមានអារម្មណ៍អចិន្ត្រៃយ៍។ ឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំ ជីដូនរបស់ខ្ញុំ សំណើចក្នុងពេលអាហារពេលល្ងាច ការឈ្លោះប្រកែកគ្នាតូចៗ ក្លិនអាហារពីផ្ទះបាយ - ទាំងអស់នេះហាក់ដូចជាអ្វីមួយដែលនឹងស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត។ ខ្ញុំគិតថានឹងតែងតែមានព្រឹកមួយទៀតដើម្បីភ្ញាក់ពីដំណេក ហើយឮជីដូនរបស់ខ្ញុំហៅឈ្មោះខ្ញុំ។ ខ្ញុំគិតថានឹងតែងតែមានឱកាសមួយដើម្បីអង្គុយហើយនិយាយអំពីរឿងប្រចាំថ្ងៃធម្មតា។
ប៉ុន្តែពេលវេលារំកិលទៅដោយស្ងាត់ៗ។
ថ្ងៃមួយ មនុស្សដែលបំពេញកុមារភាពរបស់យើងដោយភាពកក់ក្តៅបានក្លាយជាការចងចាំដោយខ្លួនឯង។
ហើយភ្លាមៗនោះ ផ្ទះបានផ្លាស់ប្តូរ សកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំក៏ផ្លាស់ប្តូរ។
ពេលខ្លះខ្ញុំនឹករឿងតូចតាចបំផុត។
ខ្ញុំនឹកការស្តាប់ជីដូនរបស់ខ្ញុំនិយាយរឿងចាស់ៗដដែលៗម្តងហើយម្តងទៀត។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំញញឹមដោយអន្ទះសារ ធ្វើពុតជាមិនស្តាប់។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងលះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដើម្បីស្តាប់រឿងទាំងនោះម្តងទៀត។
ខ្ញុំនឹកពីរបៀបដែលលោកយាយរបស់ខ្ញុំព្រួយបារម្ភអំពីខ្ញុំលើរឿងសាមញ្ញៗ៖
"ចៅឯងញ៉ាំអាហារឆ្អែតដែរឬទេ?"
"តើចៅគេងលក់ស្រួលទេ?"
"ប្រយ័ត្នពេលធ្វើដំណើរត្រឡប់មកផ្ទះវិញ"។
កាលពីពេលនោះ ពាក្យទាំងនោះមានអារម្មណ៍ធម្មតា។
ឥឡូវនេះវាមានអារម្មណ៍ថាមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។
នៅពេលដែលយើងធំឡើង យើងដឹងថាការចងចាំមិនមែនគ្រាន់តែជាពេលវេលានោះទេ។ ពួកវាជាបំណែកនៃមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់។ ពួកវានៅរស់រានមានជីវិតនៅក្នុងយើងយូរបន្ទាប់ពីពួកគេបានបាត់ទៅ។
មានយប់ដែលអារម្មណ៍នឹករលឹកមកដល់ដោយមិននឹកស្មានដល់។ បទចម្រៀង រូបថតចាស់ ក្លិនអាហារដែលធ្លាប់ស្គាល់ ឬសូម្បីតែភ្លៀងអាចទាញយើងត្រឡប់ទៅអតីតកាលវិញភ្លាមៗ។ សម្រាប់ពីរបីវិនាទី វាមានអារម្មណ៍ថាពួកគេនៅតែនៅទីនេះ។ ដូចជាគ្មានអ្វីផ្លាស់ប្តូរទេ។
ផ្នែកដែលពិបាកបំផុតអំពីការបាត់បង់ជីដូនមិនត្រឹមតែអវត្តមានរបស់ពួកគាត់នោះទេ។ វាគឺជាការរៀនរស់នៅក្នុងពិភពលោកដែលបន្តធ្វើចលនាដោយគ្មានពួកគាត់។
ថ្ងៃកំណើតនៅតែបន្ត។ ថ្ងៃឈប់សម្រាកនៅតែបន្ត។ ជីវិតនៅតែបន្ត។
មនុស្សជាច្រើនមានការសោកស្ដាយបន្ទាប់ពីបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រលាញ់។ យើងសោកស្ដាយដែលមិនបានចំណាយពេលច្រើនជាមួយពួកគេ។ យើងសោកស្ដាយដែលរវល់ពេក។ យើងសោកស្ដាយចំពោះការសន្ទនាដែលយើងបានពន្យារពេល ពីព្រោះយើងសន្មតថានឹងតែងតែមានថ្ងៃមួយទៀត។
ការពិតគឺថា យើងកម្រយល់ពីតម្លៃនៃគ្រាទាំងនោះ ខណៈពេលដែលយើងកំពុងរស់នៅជាមួយវា។ ក្រោយមកទើបយើងដឹងថារសៀលធម្មតាទាំងនោះពិតជាផ្នែកមាសនៃជីវិត។
ប្រសិនបើជីដូនជីតារបស់អ្នកនៅតែនៅជាមួយអ្នក សូមអង្គុយក្បែរពួកគាត់បន្តិចហើយស្ដាប់រឿងរ៉ាវរបស់ពួកគាត់ដោយយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។ សួរសំណួរអំពីកុមារភាពរបស់ពួកគាត់។ ញ៉ាំអាហារជាមួយគ្នាដោយមិនប្រញាប់ប្រញាល់ ថតរូប បង្កើតអនុស្សាវរីយ៍ ខណៈពេលដែលអ្នកនៅតែអាចធ្វើបាន។
ពីព្រោះថ្ងៃណាមួយ អនុស្សាវរីយ៍ទាំងនោះនឹងក្លាយជាកំណប់ទ្រព្យ។
ហើយសម្រាប់អ្នកដែលបានបាត់បង់នរណាម្នាក់ដែលពួកគេស្រឡាញ់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅរួចហើយ សូមចងចាំរឿងនេះ៖
សេចក្ដីស្រឡាញ់មិនបាត់ទៅជាមួយសេចក្ដីស្លាប់ទេ។
វានៅរស់រានមានជីវិតនៅក្នុងរូបមន្តដែលបានបន្សល់ទុកពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់។
ពេលខ្លះ ពេលខ្ញុំគិតអំពីជីដូនរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំដឹងថាគាត់មិនដែលចាកចេញពិតប្រាកដនោះទេ។ គាត់នៅតែមាននៅក្នុងសេចក្តីសប្បុរសដែលគាត់បានបង្រៀនខ្ញុំ។ នៅក្នុងតម្លៃដែលឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំមាន។ នៅក្នុងការចងចាំដែលនៅតែធ្វើឱ្យខ្ញុំញញឹម និងយំក្នុងពេលតែមួយ។
ក្នុងឱកាសនេះ សូមឲ្យវិញ្ញាណក្ខន្ធរបស់លោកយាយបានទៅកាន់សុគតិភព ឬស្ថានបរមសុខ។
ចូរសប្បាយជាមួយអ្នកជុំវិញខ្លួនក្នុងពេលឥលូវនេះ។
ចូរស្រឡាញ់អ្នកមានគុណ និងមនុស្សដែលស្រឡាញ់អ្នកឲ្យបានច្រើន។
១០ ឆ្នាំ អាចជារយៈពេលដ៏យូរ…ប៉ុន្តែអ្នក នៅតែស្ថិតក្នុងបេះដូងរបស់ខ្ញុំជានិច្ច។
